روز عشاق و امسال

29 بهمنی دیگر است امروز و سپندار مذگانی دگر . روز عشق ایران زمین . ولی امسال با تفاوتی آشکار با سالهای پیشین. بیاامروز من و تو به یاد عشق مشترکمان ، ایران و با یاد عاشقان کشته شده در این ره و و سبزی عشقشان بسی ژرف تر وپرشور تر عاشق باشیم...

این اجرا را بشنویم و به خاطر بسپریم: (دانلود +)

این نامه را برایت ، از پشت میله های سرد
با رنگ سبز جان نوشتم تا روید خنده ها ز درد
چون روز دیگر آید ، خاکم جان سبزه هاست
خورشید جاودان آزادی ، نور آسمان ماست

سوگند به خون همرهانم ، سوگند به اشک مادران
هرگز به تیغشان نمیرد ، فریاد جاودانمان

دلتنگ با تو بودن ، با ناله های شب قرین
تنها گناهمان سکوت سبزی بود در جواب کین
جسم و جان بی پناهم ، آماج تیر کافران
آرام و سربلندم و می بالم بر انتخابمان

سوگند به این ستاره باران، سوگند به شورعاشقان
از راه رفته بر نگردم ، تا روز کوچ جاودان

سوگند به خون همرهانم ، سوگند به اشک مادران
هرگز به تیغشان نمیرد ، فریاد جاودانمان

(آرمان آزاد)

پ.ن: با تشکر از علی گرامی

We understand, and still we do it

There is a legend about a bird which sings just once in it's life, more sweetly than any other creature on the face of the earth. From the moment it leaves the nest it searches for a thorn tree, and does not rest until it has found one. Then singing among the savage branches, it rises above it's own agony to out-carol the lark and the nightingale. One superlative song, existence the price. But the whole world stills to listen, and God in the heaven smiles. For the best is only brought at the cost of great pain.......Or so says the legend.

The thorn bird with the thorn in it's breast, it follows an immutable law; it is driven but it knows not what to impale itself and die singing. At the very instant the thorn enters there is no awareness in it of the dying to come; it simply sings and sings until there is not the life left to utter another note. But we, when we put the thorns in our breasts, we know. We understand, and still we do it. Still we do it...

برای دیروز شاید

زمان بی کرانه را
تو باشمار گام عمر ما مسنج
به پای او دمی است این درنگ درد و رنج
به سان رود
که در نشیب دره سر به سنگ می زند
رونده باش
امید هیچ معجزی ز مرده نیست
زنده باش

سایه